Op een zekere dag in 2001, vroeg onze zoon Jaap, toen 15: "Pap, zullen wij op fietsvakantie gaan". Anneke, net zo verbaasd als ik, zei dat ik dat gewoon moest doen. En zo planden Jaap en ik een tochtje naar Marita & Jürgen in Duitsland. 500 km heen en ook weer terug. Dat betekende wel dat er getraind moest worden. Het was 24 km, dat rondje Egmond, maar ik was gesloopt. De benen waren stijf en ik had het gevoel dat mijn kont één grote blaar was. Zo'n jongen van 15 had natuurlijk nergens last van.

 

Het was een fantastische trip! Keihard, uit volle borst, zongen we kerstliedjes al fietsend langs uitgestrekte aarbeivelden ergens tussen Roermond en Keulen. De zon stond hoog aan de hemel.......

Anneke was direct enthousiast na onze verhalen. De volgende zomer gaan we datzelfde reisje doen,  met z'n tweetjes.

 

Zo peddelden wij in de vakantie van 2002 van hotel naar hotelletje om uiteindelijk in Alsdorf bij Marita & Jürgen aan te komen. "Die Holländer sind wieder da, aber jetzt auf Fahrräder", gonsde het door het dorp. We waren allebei verkocht: fietsen was ons ding. Aan de ene kant de rust, de vrijheid, de ontspanning. En anderzijds de inspanning, de natuur uit eerste hand: zon of regen, tegenwind of rugwind. Fantastisch! Je verzint het echt niet dat wij dit allebei leuk vinden. Heel gek eigenlijk dat wij na een dikke 25 jaar samenzijn ontdekken dat dit onze gezamenlijke passie is: fietsen!

 

 

                           

Anneke kwam al snel met het idee om naar Zuid Engeland te gaan.  Nu werd een tent gekocht. Zo vertrokken we in de zomer van 2003 vanuit Heemskerk zuidwaarts. Bij Duinkerken naar Dover en langs de "White Cliffs" naar Portsmouth. Maar die kust is niet mooi bij windkracht 8 en regen.

Via Jersey naar Normandië, waar een hittegolf ons dwong om maar in de nacht om 3 uur te gaan fietsen, zodat wij rond de klok van 12 in de middag met een koud biertje in de schaduw konden duiken. Bij thuiskomst stond de teller op 1.200 km en we wisten het nu zeker: we kopen Vittoriofietsen en gaan Europa verkennen.

  

 

 

De zomervakantie van 2004 zou beginnen met een treinreisje naar Andermatt in Zwitserland, de bron van de Rijn. Heel enthousiast stonden we daar na een nacht "kedeng kedeng" aan de voet van de Oberalp. Nee dus, dat lukt gewoon niet, klimmen zonder enige voorbereiding. Zelfs het treintje, wat we pikten, zuchtte zich naar boven. De hele Rijn langs tot aan de Noordzee, dat was het doel. Na 1.600 km stonden we met onze neus in de zeelucht. In totaal nog geen 4 uurtjes in de regen gereden. Een mooie ervaring rijker.

 

 

 

Ja, het kon niet uitblijven, de Donau is langer dan de Rijn, dus dat was een aardige voor de zomervakantie van 2005. Met de City Night Line naar het Zwarte Woud, waar we startten aan de bron van de Donau. Een echt heel mooie tocht  met alles erop en eraan: warm, koud, regen, overstromingen enzovoorts. Uiteindelijk bereikten we Boedapest. Hongaars gestudeerd: jo reggelt!  (goedemorgen!).  Eindpunt was Wenen, een prachtige stad waar echt midden in de nacht de terrasjes overvol zijn. De nachttrein bracht ons op comfortabele manier weer naar huis.

 

 

Tijdens deze laatste reis werd bij mij een wens geboren: Ik wil  lang weg, ver weg, nu ben ik fit, nu wil ik fietsen. En al dromend en pratend kwam Nieuw Zeeland als  mogelijk reisdoel bovendrijven. Niet helemaal uit het niets natuurlijk. We hadden inmiddels mensen ontmoet die letterlijk de hele wereld rondfietsten. We hebben veel gehoord en veel gelezen. Maar het duurde nog even voordat ik naar mijn werkgever stapte met mijn wens: ik wil graag 4 maanden vrij! Anneke maakte diezelfde stap. Het lukte en in februari 2006 werd de vertrekdatum vastgelegd op 28 december van datzelfde jaar.

 

 

In de meest hete weken van de afgelopen decennia, aldus het KNMI, zijn wij in juli 2006 door de Ardennen en de Eifel gefietst. Een beetje oefenen in heuvelgebied moet toch wel, als je in Nieuw Zeeland wilt gaan fietsen, was de gedachte. In Nijmegen werd de Vierdaagse vanwege de hitte gestaakt en wij fietsten bij 38 graden bergie-op. Nou zijn wij intussen wel bikkels geworden, maar hitte nekt je. Boven op een heuvel vertelden de lokalen ons dat wij dezelfde weg fietsten als de Tour de France-rijders. Ook was deze heuvel een vast onderdeel in de klassieker Luik-Bastenaken-Luik. Dus waren we eigenlijk een beetje gestoord.

 

 

Op 28 december 2006 vertrekken wij om 11.15 uur vanaf Schiphol naar Christchurch op het Zuidereiland. 36 reisuren, waarvan 23 uur in het vliegtuig. Even een uitstapje in Singapore om de benen te strekken. Vanuit Auckland op het Noordereiland vertrekken wij dan, om op 20 april 2007, rond 07.15 uur weer op Schiphol neer te strijken. Klinkt allemaal heel precies en nauwkeurig, maar het is wel het enige wat geregeld is. 111 dagen zullen wij met z'n tweetjes gaan rondzwerven en onze fietsen zullen ons brengen op plaatsen waarvan wij nu het bestaan nog niet kennen.